“Beceriksiz” dedi…

“Güreşe doymayan pehlivan” dedi…

“Ankara’ya hiçbir şey yapmadı” dedi…

Dedi oğlu dedi…

Sessizce dinledim…

Sonuçta rakibine “olağan sınırlar içinde” çakıyordu…

Ancak…

Ne zaman ki Murat Karayalçın’a “Terör örgütü yandaşı” dedi…

İşte o noktada “Dur bakalım” dedim…

Neden?

“Murat Karayalçın yandaşı” olduğumdan mı?

Hayır… Tabii ki hayır…

Murat Karayalçın kazansa ne olur, Melih Gökçek kazansa ne olur?

Umurumda bile değil…

Bana ne?

“Dur bakalım” dedim, çünkü haksızlık karşısında susan dilsiz şeytan olmak istemedim…

Vicdanım “Hadi oğlum Ahmet… Geçit verme bu haksızlığa” dedi…

Ekrandaki tartışmamızın temel motivasyon kaynağı budur…

* * *

Aslında pekálá Melih Gökçek de biliyor ki…

Murat Karayalçın “terör örgütü destekçisi” diye anılacak biri değil…

Ama bir “malzeme” yakalamış, acımasızca vuruyor…

Mantığı şöyle işliyor Gökçek’in:

“Karayalçın, geçen seçimlerde DEHAP’la ittifak yaptı… DEHAP/DTP terörist partilerdir… Karayalçın da terörist destekçisidir…”

Soruyoruz:

DEHAP/DTP terörist parti ise…

Senin partinin genel başkan yardımcısı bu partinin ileri gelenleriyle gizlice buluşup yemek yemedi mi?

Şimdi ona da “Teröristlerle gizlice buluşup yemek yiyen adam” mı diyeceğiz?

Başka sorular da var tabii…

Mesela…

“Abdullah Gül, cumhurbaşkanlığı seçiminde DTP’nin kapısını çalmıştı… Ona da teröristlerden destek istedi mi diyeceğiz?” sorusu gibi…

Mesela…

“Köksal Toptan Meclis Başkanlığı için DTP’nin kapısını çalmıştı… Ona da teröristlerden destek istedi mi diyeceğiz?” gibi…

* * *

Bugün DTP’nin terörle, şiddetle arasına mesafe koymadığı bir gerçek…

Bu nedenle en ağır şekilde eleştirilmeyi hak ediyor…

Ama durum budur diye…

Bir zamanlar bu partiyle bir biçimde ittifak kurmuş, kendi ilkelerini koruyarak yakınlaşmış siyasetçilere vebalı muamelesi mi yapılacak?

Benim Melih Gökçek’e samimi tavsiyem şudur:

İcraatınla, vaatlerinle, projelerinle yarış… Belden aşağı vuruşlarla değil…

Ajda neden büyüktür

ŞUNDAN dolayı:

Ahmet Kaya’nın Kürtçe klip çekeceğim demesi üzerine…

Kudurup üzerine çatal bıçak fırlatan, linç etmeye çalışan güruhun çıkardığı olayları anımsayalım…

O magazin gecesinde en “Ahmet Kaya’cı” tavrı Ajda Pekkan koymuştu…

Ahmet Kaya, o gece “Başıma sıkar giderim” şarkısını söylerken…

Serdar Ortaç’lar falan homur homur homurdanıyordu…

Ajda ise en içten ve eh havalı haliyle şarkıya eşlik ediyordu…

Kimseyi takmadan… Kimseye aldırmadan…

Zor zamanda sınavı başarıyla geçmiş olan Ajda, kolay zamanda mı sınavdan çakacak?

İşte herkeslerin Kürtçe’ye meyil ettiği bir dönemde Aynur Doğan’la birlikte “Keçe Kurdan” türküsünü söyleyiverdi…Kısacası benim hükmüm şudur:

Bu “diva” aslan yürekli bir “diva”dır…

Fehmi Koru’nun buruk sevinci

YAZDIĞI 30 yazının 20′sinde “Hürriyet/ Aydın Doğan/ Ertuğrul Özkök” konusuna değinen…

Yazdığı yazılarda sürekli “Aydın Doğan iyi/ Çevresi kötü” şeklinde özetleyeceğimiz türden “şark usulü” mesajlar sarkıtan…

Bu tuhaf durum karşısında “Ne oluyor Fehmi Abi? Patrona mektup mu yazıyorsun?” deyince de…

“Gözüm varsa gözüm çıksın” diye yazan Fehmi Koru, Tayyip Erdoğan’ın uçağına binememenin acısını Cumhurbaşkanı Gül’ün uçağına binerek çıkarmaya çalıştı…

Fakat… Ne yazık ki…

“Buruk bir sevinç” idi bu…

Çünkü…

Gül’le Tahran’a giden gazetecilerden biri de Fehmi Koru’nun kanlısı Cengiz Çandar idi…

Bugün yine ters tarafımdan kalktım.

Surat asık, konuşmak istemiyorum. Yani depresyon tavan yapmış durumda.

Düşünün: Beş kahve içtim, bana mısın demedi.

Üstüne üstlük tuttum Tophane’deki “Asude”ye yollandım.

Bir de baktım ki “F” adlı gazeteci de orada.

“F”nin gözlerinde şimşekler…

Dedi ki: “O grubu zapt edeceğiz. O grubun zaptı yakın.” “F”nin gözlerindeki ihtiras parıltısından ürktüm. Sonra?.. Sonra hep birlikte şarkı söyledik: “Gül yüzlülerin şevkine gel nüş edelim mey…”

* * *

Güneşli bir çarşamba…

“Borsa” adlı şahane restoranda cemaatten bir “abi” ile yemekteyiz.

Pazı sarma, kuskus, döner falan söylüyoruz.

Kolalar da buz gibi…

Bir ara “abi”ye soruyorum:

“Abi… Abi… Söyler misin? Sizin cemaat iddia ettikleri gibi memleketi avuçlarının içine aldı mı? Var mı böyle bir şey? Yoksa hepsi laikçilerin tuhaf paranoyası mı?”

Eskiden olsa, “Yok, vallahi yok… Hepsi uydurma… Hepsi palavra… Biz Allah rızası için çalışan gariban bir cemaatiz” diyecek olan “abi”, dudaklarına muzaffer bir kıvrım kondurup atıyor havasını:

“Bak Ahmet Kardeş… Bizim şunca mekteplerimiz var… O mekteplerden yetişen şunca adamımız var… Bunların önemlice bir bölümü önemli makamlara geldi… Onlar bakıyorlar kim hocalarını üzüyor, ona göre muamele çekiyorlar… Olan biten budur.”

Şaşkınlıktan küçük dilimi yutacak gibi olup hiç sesimi çıkarmadan önümdeki pazı sarmaya yumuluyorum.

* * *

Puslu bir cuma…

Kahrolası üşengeç tabiatım nedeniyle iki gündür Ankara’dan İstanbul’a doğru yola çıkamamanın verdiği yenilmişlik duygusuyla Başkent kulislerine doğru akmaya başladım.

Ve kendi çapımda bir “ortam dinlemesi” yaptım.

AKP’nin seçim kampanyasını yürüten odağı dinliyorum:

İçeriden sesler geliyor…

Bir kadın sesi… “E” olmalı…

Diyor ki: “Puanlar düşüyor… Puanlar düşüyor… Kılıçdaroğlu’na vuralım.”

Boğuk bir erkek sesi… “M” olmalı…

Diyor ki: “Vurursak daha da büyür… Biz vurmayalım, başkasına vurduralım.”

Bir erkek sesi… Tilki gibi kurnaz bir adamın sesine benziyor…

“E” olmalı…

Diyor ki: “Bize bir düşman lazım. Bize bir gerginlik lazım… En iyisi A.D.’ye çakalım. Oradan bir kavga çıkaralım. En az beş puan getirir.”

Ortak bir ses çıkıyor:

“İşte budur…”

Ben de şöyle diyorum: “Ne acayip… Masonik örgüt toplantısı gibi bir şey…”

* * *

Karlı bir akşamüzeri…

Bir başka ortam dinlemesi…

Yer: “Etkili bir şahıs”ın makam odası…

“Yandaş medya”nın atak prensi, “etkili şahıs”a dert yanıyor:

“Elimizden geleni yapıyoruz ama tiraj alamıyoruz… Reklam da vermiyorlar bize…”

Fırtına öncesi sessizliğe benzer bir sessizlik…

Etkili şahıs, “gafile fırça” ile “beceriksizi azar” arası bir kıvamda haykırıyor: “Ne demek kardeşim tiraj alamıyoruz… Her gün basın benim fotoğrafımı birinci sayfaya… Bu millet alır.”

Karşı tarafta bir çaresizlik susuşu…

Sonra alabildiğine alttan alan bir ses tonuyla fısıldama:

“Ama efendim inandırıcılık…”

Eyvah! Fırça gelecek… Geliyor da:

“Başlarım ulan sizin inandırıcılığınıza…”

Mahsun kardeşime

SEVGİLİ Mahsun kardeşim… Evvela mahsus selam eder, gözlerinden öperim… İşittim ki “Güneşi Gördüm” adlı filmin hakkında geçen gün yazdığım o çok ağır yazı bayağı bir ağırına gitmiş…

Haksız da sayılmazsın Mahsun kardeşim…

Başarmak için her şeylerini ortaya koyduğun biricik filmin hakkında, içinde “nefret” gibi çok ağır bir duygunun geçtiği bir yazı insanın ağırına gider.

Ama Mahsun kardeşim, yazı bu! Klavyede durduğu gibi durmuyor ki…

Bazen kıvam kaçıyor…

Bir bakıyorsun, pekálá “orta halli bir yapıt” deyip geçilecek bir film hakkında herkesler övgü yarışına girmiş… “Deha”, “Oskar”, “Dev”, “Başyapıt” sözcükleri havalarda uçuşuyor…

Bu durumda bizim de kafamız atıyor tabii, dengeyi sağlamak için kıvamı kaçırıveriyoruz.

Neyse… Neyse…

Benim asıl söylemek istediğim şu Mahsun kardeşim… Sen belki sinema alanında bir “başyapıt” ortaya koyamadın ama bir sinema yönetmeninin filmine gelen eleştiri karşısında takınması gereken tavır konusunda çok şahane, çok harika, çok klas bir tavır koydun.

Sana gelip de “Ahmet Hakan senin filmini yerin dibine batırmış, ne diyorsun?” diye fitne çıkarmak isteyenlere, “Canı sağ olsun… Kendi görüşüdür” diyerek bir alicenaplık dersi verdin…

Kutluyorum seni kardeşim… İleride iyi bir sinema yönetmeni olup olamayacağını bilemem ama kabul etmeyelim ki adamlık sınavında yıldızlı pekiyi almış durumdasın.

Ama böyle düşünüyorum diye…

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, miting meydanlarında İsmet Paşa döneminden kalma “ekmek karnesi”ni sallayarak yaptığı ucuz siyasete de göz yumacak değilim.

Neymiş efendim, İsmet Paşa döneminde ekmek karneyle satılıyormuş… CHP zihniyeti buymuş… Bunlar gelince yine ekmeği karneyle satarlarmış…

Eğer Tayyip Erdoğan, Yozgat’ın ya da Konya’nın kırsalında doğup büyümüş, hiç eğitim almamış bir adam olsaydı…

Şöyle derdim:

“Ne yapsın zavallıcık? ‘Geldi İsmet / Gitti kısmet’ türünden propagandanın etkisi altında kalmış. Harp nedir bilmez… İkinci Cihan Harbi’nde dünya nasıl altüst oldu bilmez… Harpte kaç milyon kişi can verdi bilmez… Bildiği tek şey yediği ekmeğin karneye bağlanmasıdır…”

Fakat gelin görün ki…

Elinde ekmek karnesi sallayan kişi, 21. yüzyılın ilk çeyreğinde memleketimizde başbakanlık yapan kişidir.

Ve bizim böyle bir kişiden beklentimiz biraz “İkinci Cihan Harbi” çalışması yapmasıdır.

Mesela şu sorulara yanıt vererek bu çalışmaya başlayabilir:

BİR: Türkiye’nin harbe girmemesinin bir bedeli olmayacak mıydı?

İKİ: O dönemde kendisi Başbakan olsaydı ekmek yerine pasta mı yiyecektik?

ÜÇ: Büyük bir insanlık faciasını sadece ekmek tezkeresine bağlamak yakışık alır bir şey midir?

DÖRT: Dünya büyük harbin içinde kavrulurken Türkiye’nin bundan etkilenmemesi mümkün müydü?

Yaşar Nuri’nin cinsel hayatı

YAŞAR Nuri Hoca’ya karşı kinim, garezim yok.

Vallahi de yok, billahi de yok.

Hatta onun gizleyemediği kişisel zaaflarına karşı belli bir sempati beslediğim bile söylenebilir.

Siz buna bir tür “zaaf kardeşliği” bile diyebilirsiniz.

Çok zeki ve pek birikimli bir adamdır Yaşar Nuri…

Eğer zekásını kontrol altına alabilecek kudreti olsaydı, mevcut birikimiyle “İslam’da tecdit hareketi”ni başlatabilirdi.

Fakat ne yazık ki kendisine zeká bahşeden “Kadir Mevla”, o zekáyı kontrol altına alabilecek fren mekanizmalarını bahşetmemiş.

Şişinmesi bu yüzdendir, inandırıcılığı bu yüzden darbe almıştır, çelişkileri bu yüzdendir…

Bu yüzden biraz heder olmuş bir adamdır Yaşar Nuri…

Son heder oluşunu ise gazete haberlerinden ibretle izliyorum:

Adı “Şahane” olan bir danışman kızla yaşanılan “yasak aşk”, o danışman kız ile eş arasında yaşanan kavga, kavganın mahkemelere düşmesi, özel telefon mesajlarının gazetelerde yayınlanması, “Şahane” ile ilgili tasvirler, erotik kanallara verilen telefon numaraları falan…

Eğer bu skandalın öznesi, “din” adına racon kesmeye meraklı bir “din adamı” olmasaydı…

Vereceğim tek tepki şu olurdu:

“Bana ne? Sana ne? Bize ne? Kime ne?”

Fakat özne Yaşar Nuri olunca, bunları diyemiyorum.

Çünkü Yaşar Nuri’nin yıllardır adına konuştuğu ve şöhretini borçlu olduğu “din”in kutsal kitabında “Niçin yapmadığınız şeyi söylüyorsunuz?” sorusu vardır.

Keşke Yaşar Nuri, “din” adına racon kesen bir adam olmasaydı da…

Günahıyla sevabıyla dilediği gibi yaşayan bir adam olmayı tercih etseydi…

Biz de ortaya çıkan skandalı “Bize ne canım… Adamın özel hayatı” deyip geçebilseydik…

Osman vurulmamış

ÇOKTANDIR Ankara kulisleri bir dedikoduyla çalkanıyor:

Güya Melih Gökçek’in oğlu Osman Gökçek, bir çıkar kavgası nedeniyle ayağından vurulmuş. Bu olay Gökçek tarafından örtbas ediliyormuş.

Azerbaycan’da yayın yapan “Musavat” adlı bir haber sitesi, bu dedikoduyu haberleştirdi.

Sitede yer alan haberde Osman Gökçek’in Turgut Altınok tarafından ayağından vurulduğunu, Osman Gökçek’in Bakü’ye getirilerek gizlice tedavi altına alındığını, olayın örtbas edilmek istendiğini yazdı.

Bu haber üzerine dün Osman Gökçek’le konuştum…

Osman, haberin tamamen asılsız olduğunu söyledi ve ekledi: “Böyle bir olay yok. Şu anda Ankara’da büromdayım. Bu haber Azeri sitesine Türkiye’den belli çevreler tarafından servis edildi. Seçime doğru belden aşağı vurma çabasıdır bu.”

80 yaşındaki “hacı amca”, Allah rızası için bir gayret elindeki afişi direğe asmaya çalışırdı.

Partililer birbirlerine “Tamam inşallah” işareti yaparlardı.

Gariban fabrika işçileri, mesai bitince soluğu seçim karargáhlarında alırlar, “Bize bir iş var mı?” diye sorarlardı…

Hepsinin gönlünden “güneşin zaptı yakın” şarkısı geçerdi. Ne ihale düşünürlerdi, ne de bir dirhem menfaat…

Serdar Kepenek yoktu aralarında… Adil Sucu da… Şaban Dişli de… “Pırlantacı” da… “Ramsey” de… Fettah da… Ethem de…

Bir Milli Gazete’leri vardı, bir de yarı yerel televizyon kanalları…

Medyanın alayı karşılarındaydı.

Televizyon stüdyolarında sıkıştırırlardı… Adam yerine konmazlardı… Alaylara maruz kalırlardı…

Gelen vururdu, giden vururdu.

Ama güzeldiler.

Bir “mazlum güzelliği” vardı üzerlerinde…

* * *

Şimdi ise bir “azgınlık hali” var üzerlerinde.

ANAP’ın muktedir günlerindekine benzer bir azgınlık hali…

Şimdi onlar alay ediyorlar, şimdi onlar vuruyorlar, şimdi onlar adam yerine koymuyorlar, şimdi onlar sıkıştırıyorlar.

Para gücüyle her sokakta, her caddede, her meydanda onların kocaman afişleri var.

Günlerdir İstanbullular, Kadir Topbaş’ın pırıltılı dişlerinden yayılan gıcık gülümsemesine maruz kalıyorlar.

Mütecaviz afişler, mütecaviz pankartlar, mütecaviz aday resimleri…

Para gücüyle, devlet gücüyle, belediye gücüyle müthiş bir abanma hali…

“Büyük düşün” diyorlar… Sırıtarak… Sinir bozucu bir özgüven patlaması içinde…

Televizyonları var… “Denge” nedir bilmeyen… Gazeteleri var… “Tarafsız gibi gözükmek” türünden bir kaygıya bile sahip olmayan… Sürekli muhalefete çakan… Sürekli iktidarı pohpohlayan…

Söylem pespaye… Üslup ilkel… Tarz saldırgan… Tezgáh kuruyorlar, strateji planlıyorlar, oyun oynuyorlar.

Bir ANAP arsızlığıyla geliyorlar üstümüze…

Eskiden kendilerine hangi kirli numaralar çekilmişse, şimdi onlar aynı kirli numaraları başkalarına çekiyorlar.

“Durmak yok” diyorlar, “yola devam” diyorlar. Ama artık güzel değiller…

Bir “azgın çirkinliği” var üzerlerinde…

Densiz televizyoncu

BAŞKENT Üniversitesi’nin her şeyi olan Prof. Mehmet Haberal’a ait “Kanal B” diye kıytırık bir televizyon kanalı var.

Ateş olsa cirmi kadar yer yakacak bir televizyon kanalı.

İşte bu televizyon kanalında program yapan Nahit Duru adlı sözde televizyoncu, almış Kemal Kılıçdaroğlu’nu karşısına, programın reklam arasında yalakalık yapıyor.

Yaklaştırmış kafasını Kemal Kılıçdaroğlu’na “Biz size acayip destek atıyoruz” diye maval okuyor.

Doğan Grubu’nun Kılıçdaroğlu’na destek olmadığını söylüyor.

Kendisinin AKP’ye karşı her türlü “p..ştluğu” yapmaya hazır olduğunu söylüyor… Saadet Partilileri ekrana çıkardığını, bu taktik sayesinde Saadet’in birkaç puan kazandığını söylüyor.

Kemal Kılıçdaroğlu da bu densiz adamı kibarca dinliyor… “Hım… Evet… Tabii…” türünden kelimelerle konuyu geçiştirmeye çalışıyor.

Bu arada… “Reklam arası”nda yapılan bu geyik muhabbeti, bir biçimde “AKP medyası”nın eline geçmiş…

Etekleri zil çalarak veriyorlar haberi…

“Yandaş medya dediğin böyle olur” diyorlar. Hatta “Kemal Kılıçdaroğlu’nu fena yakaladık” bile diyorlar…

Bense düşünüyorum: “Kimi suçlamalıyım?” diye…

Bu densizliği yapan Nahit Duru adlı şahsı mı? Onu adam yerine koyup programına giden Kılıçdaroğlu’nu mu? Yoksa bu malzemeyi en orantısız bir şekilde değerlendirmeye kalkan “AKP medyası”nı mı?

Yoksa hepsini birden mi?

Bıktım bıktım

HADİSE’nin olay çıkaran şortundan…

Tayyip Bey ile Deniz Bey’in meydan atışmalarından…

Kılıçdaroğlu’nun yolsuzluk açıklarken işin tadını fazla çıkarmasından…

Seçim tahmini yapmaktan…

“Sen Türkiye’sin… Büyük düşün” hitabına muhatap olmaktan…

İktidar yandaşının Nihat Doğan, iktidar muhalifinin Mehmet Ali Erbil olduğu bir ülkede yaşamaktan…

Her seçim başka partiden aday olan Ahmet Vefik Alp’ten…

“Beceriksiz” dedi…

“Güreşe doymayan pehlivan” dedi…

“Ankara’ya hiçbir şey yapmadı” dedi…

Dedi oğlu dedi…

Sessizce dinledim…

Sonuçta rakibine “olağan sınırlar içinde” çakıyordu…

Ancak…

Ne zaman ki Murat Karayalçın’a “Terör örgütü yandaşı” dedi…

İşte o noktada “Dur bakalım” dedim…

Neden?

“Murat Karayalçın yandaşı” olduğumdan mı?

Hayır… Tabii ki hayır…

Murat Karayalçın kazansa ne olur, Melih Gökçek kazansa ne olur?

Umurumda bile değil…

Bana ne?

“Dur bakalım” dedim, çünkü haksızlık karşısında susan dilsiz şeytan olmak istemedim…

Vicdanım “Hadi oğlum Ahmet… Geçit verme bu haksızlığa” dedi…

Ekrandaki tartışmamızın temel motivasyon kaynağı budur…

* * *

Aslında pekálá Melih Gökçek de biliyor ki…

Murat Karayalçın “terör örgütü destekçisi” diye anılacak biri değil…

Ama bir “malzeme” yakalamış, acımasızca vuruyor…

Mantığı şöyle işliyor Gökçek’in:

“Karayalçın, geçen seçimlerde DEHAP’la ittifak yaptı… DEHAP/DTP terörist partilerdir… Karayalçın da terörist destekçisidir…”

Soruyoruz:

DEHAP/DTP terörist parti ise…

Senin partinin genel başkan yardımcısı bu partinin ileri gelenleriyle gizlice buluşup yemek yemedi mi?

Şimdi ona da “Teröristlerle gizlice buluşup yemek yiyen adam” mı diyeceğiz?

Başka sorular da var tabii…

Mesela…

“Abdullah Gül, cumhurbaşkanlığı seçiminde DTP’nin kapısını çalmıştı… Ona da teröristlerden destek istedi mi diyeceğiz?” sorusu gibi…

Mesela…

“Köksal Toptan Meclis Başkanlığı için DTP’nin kapısını çalmıştı… Ona da teröristlerden destek istedi mi diyeceğiz?” gibi…

* * *

Bugün DTP’nin terörle, şiddetle arasına mesafe koymadığı bir gerçek…

Bu nedenle en ağır şekilde eleştirilmeyi hak ediyor…

Ama durum budur diye…

Bir zamanlar bu partiyle bir biçimde ittifak kurmuş, kendi ilkelerini koruyarak yakınlaşmış siyasetçilere vebalı muamelesi mi yapılacak?

Benim Melih Gökçek’e samimi tavsiyem şudur:

İcraatınla, vaatlerinle, projelerinle yarış… Belden aşağı vuruşlarla değil…

Ajda neden büyüktür

ŞUNDAN dolayı:

Ahmet Kaya’nın Kürtçe klip çekeceğim demesi üzerine…

Kudurup üzerine çatal bıçak fırlatan, linç etmeye çalışan güruhun çıkardığı olayları anımsayalım…

O magazin gecesinde en “Ahmet Kaya’cı” tavrı Ajda Pekkan koymuştu…

Ahmet Kaya, o gece “Başıma sıkar giderim” şarkısını söylerken…

Serdar Ortaç’lar falan homur homur homurdanıyordu…

Ajda ise en içten ve eh havalı haliyle şarkıya eşlik ediyordu…

Kimseyi takmadan… Kimseye aldırmadan…

Zor zamanda sınavı başarıyla geçmiş olan Ajda, kolay zamanda mı sınavdan çakacak?

İşte herkeslerin Kürtçe’ye meyil ettiği bir dönemde Aynur Doğan’la birlikte “Keçe Kurdan” türküsünü söyleyiverdi…Kısacası benim hükmüm şudur:

Bu “diva” aslan yürekli bir “diva”dır…

Fehmi Koru’nun buruk sevinci

YAZDIĞI 30 yazının 20′sinde “Hürriyet/ Aydın Doğan/ Ertuğrul Özkök” konusuna değinen…

Yazdığı yazılarda sürekli “Aydın Doğan iyi/ Çevresi kötü” şeklinde özetleyeceğimiz türden “şark usulü” mesajlar sarkıtan…

Bu tuhaf durum karşısında “Ne oluyor Fehmi Abi? Patrona mektup mu yazıyorsun?” deyince de…

“Gözüm varsa gözüm çıksın” diye yazan Fehmi Koru, Tayyip Erdoğan’ın uçağına binememenin acısını Cumhurbaşkanı Gül’ün uçağına binerek çıkarmaya çalıştı…

Fakat… Ne yazık ki…

“Buruk bir sevinç” idi bu…

Çünkü…

Gül’le Tahran’a giden gazetecilerden biri de Fehmi Koru’nun kanlısı Cengiz Çandar idi…