Ama böyle düşünüyorum diye…

Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, miting meydanlarında İsmet Paşa döneminden kalma “ekmek karnesi”ni sallayarak yaptığı ucuz siyasete de göz yumacak değilim.

Neymiş efendim, İsmet Paşa döneminde ekmek karneyle satılıyormuş… CHP zihniyeti buymuş… Bunlar gelince yine ekmeği karneyle satarlarmış…

Eğer Tayyip Erdoğan, Yozgat’ın ya da Konya’nın kırsalında doğup büyümüş, hiç eğitim almamış bir adam olsaydı…

Şöyle derdim:

“Ne yapsın zavallıcık? ‘Geldi İsmet / Gitti kısmet’ türünden propagandanın etkisi altında kalmış. Harp nedir bilmez… İkinci Cihan Harbi’nde dünya nasıl altüst oldu bilmez… Harpte kaç milyon kişi can verdi bilmez… Bildiği tek şey yediği ekmeğin karneye bağlanmasıdır…”

Fakat gelin görün ki…

Elinde ekmek karnesi sallayan kişi, 21. yüzyılın ilk çeyreğinde memleketimizde başbakanlık yapan kişidir.

Ve bizim böyle bir kişiden beklentimiz biraz “İkinci Cihan Harbi” çalışması yapmasıdır.

Mesela şu sorulara yanıt vererek bu çalışmaya başlayabilir:

BİR: Türkiye’nin harbe girmemesinin bir bedeli olmayacak mıydı?

İKİ: O dönemde kendisi Başbakan olsaydı ekmek yerine pasta mı yiyecektik?

ÜÇ: Büyük bir insanlık faciasını sadece ekmek tezkeresine bağlamak yakışık alır bir şey midir?

DÖRT: Dünya büyük harbin içinde kavrulurken Türkiye’nin bundan etkilenmemesi mümkün müydü?

Yaşar Nuri’nin cinsel hayatı

YAŞAR Nuri Hoca’ya karşı kinim, garezim yok.

Vallahi de yok, billahi de yok.

Hatta onun gizleyemediği kişisel zaaflarına karşı belli bir sempati beslediğim bile söylenebilir.

Siz buna bir tür “zaaf kardeşliği” bile diyebilirsiniz.

Çok zeki ve pek birikimli bir adamdır Yaşar Nuri…

Eğer zekásını kontrol altına alabilecek kudreti olsaydı, mevcut birikimiyle “İslam’da tecdit hareketi”ni başlatabilirdi.

Fakat ne yazık ki kendisine zeká bahşeden “Kadir Mevla”, o zekáyı kontrol altına alabilecek fren mekanizmalarını bahşetmemiş.

Şişinmesi bu yüzdendir, inandırıcılığı bu yüzden darbe almıştır, çelişkileri bu yüzdendir…

Bu yüzden biraz heder olmuş bir adamdır Yaşar Nuri…

Son heder oluşunu ise gazete haberlerinden ibretle izliyorum:

Adı “Şahane” olan bir danışman kızla yaşanılan “yasak aşk”, o danışman kız ile eş arasında yaşanan kavga, kavganın mahkemelere düşmesi, özel telefon mesajlarının gazetelerde yayınlanması, “Şahane” ile ilgili tasvirler, erotik kanallara verilen telefon numaraları falan…

Eğer bu skandalın öznesi, “din” adına racon kesmeye meraklı bir “din adamı” olmasaydı…

Vereceğim tek tepki şu olurdu:

“Bana ne? Sana ne? Bize ne? Kime ne?”

Fakat özne Yaşar Nuri olunca, bunları diyemiyorum.

Çünkü Yaşar Nuri’nin yıllardır adına konuştuğu ve şöhretini borçlu olduğu “din”in kutsal kitabında “Niçin yapmadığınız şeyi söylüyorsunuz?” sorusu vardır.

Keşke Yaşar Nuri, “din” adına racon kesen bir adam olmasaydı da…

Günahıyla sevabıyla dilediği gibi yaşayan bir adam olmayı tercih etseydi…

Biz de ortaya çıkan skandalı “Bize ne canım… Adamın özel hayatı” deyip geçebilseydik…

Osman vurulmamış

ÇOKTANDIR Ankara kulisleri bir dedikoduyla çalkanıyor:

Güya Melih Gökçek’in oğlu Osman Gökçek, bir çıkar kavgası nedeniyle ayağından vurulmuş. Bu olay Gökçek tarafından örtbas ediliyormuş.

Azerbaycan’da yayın yapan “Musavat” adlı bir haber sitesi, bu dedikoduyu haberleştirdi.

Sitede yer alan haberde Osman Gökçek’in Turgut Altınok tarafından ayağından vurulduğunu, Osman Gökçek’in Bakü’ye getirilerek gizlice tedavi altına alındığını, olayın örtbas edilmek istendiğini yazdı.

Bu haber üzerine dün Osman Gökçek’le konuştum…

Osman, haberin tamamen asılsız olduğunu söyledi ve ekledi: “Böyle bir olay yok. Şu anda Ankara’da büromdayım. Bu haber Azeri sitesine Türkiye’den belli çevreler tarafından servis edildi. Seçime doğru belden aşağı vurma çabasıdır bu.”

Bizler adına “köşe yazarı” denilen tuhaf mahluklarız…

Káh çıkarız gökyüzüne seyreder álem bizi…

Káh ineriz yeryüzüne seyrederiz álemi…

İşimiz fitne çıkarmaktır bizim…

Ama bazen de yeryüzünü fesada boğanlarla çarpışırız…

Kimsenin gözünün yaşına bakmayız… Ama bazen de yaratılanı severiz, yaratandan ötürü…

Bizden kimseye dost olmaz…

Ama kimseye de kin tutmayız, kamu álem birdir bize…

Nankörüzdür…

Yaptığın kilometrelerce duble yolu görmeyiz ama oğlunun ve gelininin pırlanta ortaklığına kafayı öyle bir takarız ki sorma gitsin…

Hiç ama hiç güven olmaz bize…

“Helal olsun Tayyip” diye yazdığımız günün ertesinde bir bakmışsın “Bu Tayyip padişah mı olmak istiyor ne?” diye çakmışız başlığı…

* * *

Sayın Başbakan…

Trabzon Meydanı’nda Karadeniz’in hırçın dalgalarının önünde bizim uşaklara seslenirken demişsin ki:

“Ha bu köşe yazarları var ya… Ha bunlar ne kadar para alıyorlarsa o kadar küfür ederler, o kadar hakaret ederler… Maaşlı memurdur bunlar.”

Doğrudur… Haklısın…

Ayda bir para alırız biz…

Kader bize “İhale peşinde koşan yandaş müteahhit” olmayı değil de “aylık peşinde koşan memur” olmayı münasip görmüş, neylersin…

Fakat…

“Ne kadar para / O kadar çakma” tezinde haksızsın be Sayın Başbakan…

Çünkü…

Bir bakmışsın…

Aramızdan 5 yıldır hiç zam almadan üç kuruşa talim edenimiz, ha babam çakıyor da çakıyor…

Fakat beri yandan… Bir bakmışsın…

Aramızdan “5 televizyon / 3 gazete”den aldığı para yüz milyarı bulanımız ise, bana mısın demiyor, ha babam yağlıyor da yağlıyor…

Sen bilmezsin… Böylesi tuhaf hallerimiz vardır bizim…

Sayın Başbakan…

Biz canı tez sıkılanlardanız…

Her gün Başbakan yağlayarak, her gün hükümet icraatı överek, her gün “Helal sana Tayyip” diyerek günler geçmez ki…

Yaptığımız muzırlıklar bundandır…

Biz aykırı gidenlerdeniz…

Sen istersin ki Allah’ın her günü senin destanını yazalım…

Biz ise şeytana uyarız: Allah’ın her günü açık ararız…

Allah kahretsin ki, şu köşe yazarlığı denilen tuhaf mesleğin doğası, “destan yazıcılığı”na değil de “açık arama” işine müsaittir…

Hiç kusura bakma: Doğamıza karşı gelemeyiz…

* * *

Ama durum senin açından hepten de ümitsiz değil Sayın Başbakan…

El koy bizim gazetelere, Katar parasıyla satın aldır bizim platformu, çevir iki katakulli, kat bizim grupları senin grubun içine…

Gör bak…

Aramızdan aldığı paranın karşılığını veren ve senin destanını yazan nice Emre Aköz’ler nasıl da çıkıyor. O zaman da şöyle dersin Trabzon Meydanı’nda:

“Ha bu köşe yazarları var ya… Ha bunlar ne kadar para alıyorlarsa, bizi o kadar yağlıyorlar… Maaşlı memurumuzdur bunlar…”

Mahsun’dan Yılmaz Güney olur mu?

Olmaz… Olamaz… Çünkü…

BİR Yılmaz Güney deli divane bir adamdı… Hayatını berbat etmeyi göze alabiliyordu… Kendinden geçiyordu… Mahsun ise kelimenin tam anlamıyla idare-i maslahatçının teki…

İKİ Yılmaz Güney tarafını seçmiş bir adamdı… Tavrını koyuyordu… Denklem kurmuyordu… Bombayı patlatıyordu… Mahsun ise bir tokat devlete atıyorsa, bir tokat da örgüte atarak vaziyeti kurtarma derdinde olan dengecinin teki…

ÜÇ Yılmaz Güney tribüne oynamıyordu… Melodram yaratmıyordu… Kaskatı gerçeği kendine özgü bir ifade biçimiyle yaşayarak anlatıyordu… Mahsun ise “burada düşündüreceğim / burada ağlatacağım” hesaplarıyla hareket eden bir hesap kitap adamıdır…

DÖRT Yılmaz Güney’in köşe yazarları yoktu… Özel gösterim bilmezdi… Gala yapmıyordu… Halkla ilişkiler çalışmasına zerre kadar yüz vermiyordu… Bileğinin hakkıyla kendini kabul ettirmiş bir adamdı… Mahsun ise daha filmi vizyona girmeden yaptığı atakla bu işlerin adamı olduğunu kanıtladı…