Bugün yine ters tarafımdan kalktım.

Surat asık, konuşmak istemiyorum. Yani depresyon tavan yapmış durumda.

Düşünün: Beş kahve içtim, bana mısın demedi.

Üstüne üstlük tuttum Tophane’deki “Asude”ye yollandım.

Bir de baktım ki “F” adlı gazeteci de orada.

“F”nin gözlerinde şimşekler…

Dedi ki: “O grubu zapt edeceğiz. O grubun zaptı yakın.” “F”nin gözlerindeki ihtiras parıltısından ürktüm. Sonra?.. Sonra hep birlikte şarkı söyledik: “Gül yüzlülerin şevkine gel nüş edelim mey…”

* * *

Güneşli bir çarşamba…

“Borsa” adlı şahane restoranda cemaatten bir “abi” ile yemekteyiz.

Pazı sarma, kuskus, döner falan söylüyoruz.

Kolalar da buz gibi…

Bir ara “abi”ye soruyorum:

“Abi… Abi… Söyler misin? Sizin cemaat iddia ettikleri gibi memleketi avuçlarının içine aldı mı? Var mı böyle bir şey? Yoksa hepsi laikçilerin tuhaf paranoyası mı?”

Eskiden olsa, “Yok, vallahi yok… Hepsi uydurma… Hepsi palavra… Biz Allah rızası için çalışan gariban bir cemaatiz” diyecek olan “abi”, dudaklarına muzaffer bir kıvrım kondurup atıyor havasını:

“Bak Ahmet Kardeş… Bizim şunca mekteplerimiz var… O mekteplerden yetişen şunca adamımız var… Bunların önemlice bir bölümü önemli makamlara geldi… Onlar bakıyorlar kim hocalarını üzüyor, ona göre muamele çekiyorlar… Olan biten budur.”

Şaşkınlıktan küçük dilimi yutacak gibi olup hiç sesimi çıkarmadan önümdeki pazı sarmaya yumuluyorum.

* * *

Puslu bir cuma…

Kahrolası üşengeç tabiatım nedeniyle iki gündür Ankara’dan İstanbul’a doğru yola çıkamamanın verdiği yenilmişlik duygusuyla Başkent kulislerine doğru akmaya başladım.

Ve kendi çapımda bir “ortam dinlemesi” yaptım.

AKP’nin seçim kampanyasını yürüten odağı dinliyorum:

İçeriden sesler geliyor…

Bir kadın sesi… “E” olmalı…

Diyor ki: “Puanlar düşüyor… Puanlar düşüyor… Kılıçdaroğlu’na vuralım.”

Boğuk bir erkek sesi… “M” olmalı…

Diyor ki: “Vurursak daha da büyür… Biz vurmayalım, başkasına vurduralım.”

Bir erkek sesi… Tilki gibi kurnaz bir adamın sesine benziyor…

“E” olmalı…

Diyor ki: “Bize bir düşman lazım. Bize bir gerginlik lazım… En iyisi A.D.’ye çakalım. Oradan bir kavga çıkaralım. En az beş puan getirir.”

Ortak bir ses çıkıyor:

“İşte budur…”

Ben de şöyle diyorum: “Ne acayip… Masonik örgüt toplantısı gibi bir şey…”

* * *

Karlı bir akşamüzeri…

Bir başka ortam dinlemesi…

Yer: “Etkili bir şahıs”ın makam odası…

“Yandaş medya”nın atak prensi, “etkili şahıs”a dert yanıyor:

“Elimizden geleni yapıyoruz ama tiraj alamıyoruz… Reklam da vermiyorlar bize…”

Fırtına öncesi sessizliğe benzer bir sessizlik…

Etkili şahıs, “gafile fırça” ile “beceriksizi azar” arası bir kıvamda haykırıyor: “Ne demek kardeşim tiraj alamıyoruz… Her gün basın benim fotoğrafımı birinci sayfaya… Bu millet alır.”

Karşı tarafta bir çaresizlik susuşu…

Sonra alabildiğine alttan alan bir ses tonuyla fısıldama:

“Ama efendim inandırıcılık…”

Eyvah! Fırça gelecek… Geliyor da:

“Başlarım ulan sizin inandırıcılığınıza…”

Mahsun kardeşime

SEVGİLİ Mahsun kardeşim… Evvela mahsus selam eder, gözlerinden öperim… İşittim ki “Güneşi Gördüm” adlı filmin hakkında geçen gün yazdığım o çok ağır yazı bayağı bir ağırına gitmiş…

Haksız da sayılmazsın Mahsun kardeşim…

Başarmak için her şeylerini ortaya koyduğun biricik filmin hakkında, içinde “nefret” gibi çok ağır bir duygunun geçtiği bir yazı insanın ağırına gider.

Ama Mahsun kardeşim, yazı bu! Klavyede durduğu gibi durmuyor ki…

Bazen kıvam kaçıyor…

Bir bakıyorsun, pekálá “orta halli bir yapıt” deyip geçilecek bir film hakkında herkesler övgü yarışına girmiş… “Deha”, “Oskar”, “Dev”, “Başyapıt” sözcükleri havalarda uçuşuyor…

Bu durumda bizim de kafamız atıyor tabii, dengeyi sağlamak için kıvamı kaçırıveriyoruz.

Neyse… Neyse…

Benim asıl söylemek istediğim şu Mahsun kardeşim… Sen belki sinema alanında bir “başyapıt” ortaya koyamadın ama bir sinema yönetmeninin filmine gelen eleştiri karşısında takınması gereken tavır konusunda çok şahane, çok harika, çok klas bir tavır koydun.

Sana gelip de “Ahmet Hakan senin filmini yerin dibine batırmış, ne diyorsun?” diye fitne çıkarmak isteyenlere, “Canı sağ olsun… Kendi görüşüdür” diyerek bir alicenaplık dersi verdin…

Kutluyorum seni kardeşim… İleride iyi bir sinema yönetmeni olup olamayacağını bilemem ama kabul etmeyelim ki adamlık sınavında yıldızlı pekiyi almış durumdasın.

Bizler adına “köşe yazarı” denilen tuhaf mahluklarız…

Káh çıkarız gökyüzüne seyreder álem bizi…

Káh ineriz yeryüzüne seyrederiz álemi…

İşimiz fitne çıkarmaktır bizim…

Ama bazen de yeryüzünü fesada boğanlarla çarpışırız…

Kimsenin gözünün yaşına bakmayız… Ama bazen de yaratılanı severiz, yaratandan ötürü…

Bizden kimseye dost olmaz…

Ama kimseye de kin tutmayız, kamu álem birdir bize…

Nankörüzdür…

Yaptığın kilometrelerce duble yolu görmeyiz ama oğlunun ve gelininin pırlanta ortaklığına kafayı öyle bir takarız ki sorma gitsin…

Hiç ama hiç güven olmaz bize…

“Helal olsun Tayyip” diye yazdığımız günün ertesinde bir bakmışsın “Bu Tayyip padişah mı olmak istiyor ne?” diye çakmışız başlığı…

* * *

Sayın Başbakan…

Trabzon Meydanı’nda Karadeniz’in hırçın dalgalarının önünde bizim uşaklara seslenirken demişsin ki:

“Ha bu köşe yazarları var ya… Ha bunlar ne kadar para alıyorlarsa o kadar küfür ederler, o kadar hakaret ederler… Maaşlı memurdur bunlar.”

Doğrudur… Haklısın…

Ayda bir para alırız biz…

Kader bize “İhale peşinde koşan yandaş müteahhit” olmayı değil de “aylık peşinde koşan memur” olmayı münasip görmüş, neylersin…

Fakat…

“Ne kadar para / O kadar çakma” tezinde haksızsın be Sayın Başbakan…

Çünkü…

Bir bakmışsın…

Aramızdan 5 yıldır hiç zam almadan üç kuruşa talim edenimiz, ha babam çakıyor da çakıyor…

Fakat beri yandan… Bir bakmışsın…

Aramızdan “5 televizyon / 3 gazete”den aldığı para yüz milyarı bulanımız ise, bana mısın demiyor, ha babam yağlıyor da yağlıyor…

Sen bilmezsin… Böylesi tuhaf hallerimiz vardır bizim…

Sayın Başbakan…

Biz canı tez sıkılanlardanız…

Her gün Başbakan yağlayarak, her gün hükümet icraatı överek, her gün “Helal sana Tayyip” diyerek günler geçmez ki…

Yaptığımız muzırlıklar bundandır…

Biz aykırı gidenlerdeniz…

Sen istersin ki Allah’ın her günü senin destanını yazalım…

Biz ise şeytana uyarız: Allah’ın her günü açık ararız…

Allah kahretsin ki, şu köşe yazarlığı denilen tuhaf mesleğin doğası, “destan yazıcılığı”na değil de “açık arama” işine müsaittir…

Hiç kusura bakma: Doğamıza karşı gelemeyiz…

* * *

Ama durum senin açından hepten de ümitsiz değil Sayın Başbakan…

El koy bizim gazetelere, Katar parasıyla satın aldır bizim platformu, çevir iki katakulli, kat bizim grupları senin grubun içine…

Gör bak…

Aramızdan aldığı paranın karşılığını veren ve senin destanını yazan nice Emre Aköz’ler nasıl da çıkıyor. O zaman da şöyle dersin Trabzon Meydanı’nda:

“Ha bu köşe yazarları var ya… Ha bunlar ne kadar para alıyorlarsa, bizi o kadar yağlıyorlar… Maaşlı memurumuzdur bunlar…”

Mahsun’dan Yılmaz Güney olur mu?

Olmaz… Olamaz… Çünkü…

BİR Yılmaz Güney deli divane bir adamdı… Hayatını berbat etmeyi göze alabiliyordu… Kendinden geçiyordu… Mahsun ise kelimenin tam anlamıyla idare-i maslahatçının teki…

İKİ Yılmaz Güney tarafını seçmiş bir adamdı… Tavrını koyuyordu… Denklem kurmuyordu… Bombayı patlatıyordu… Mahsun ise bir tokat devlete atıyorsa, bir tokat da örgüte atarak vaziyeti kurtarma derdinde olan dengecinin teki…

ÜÇ Yılmaz Güney tribüne oynamıyordu… Melodram yaratmıyordu… Kaskatı gerçeği kendine özgü bir ifade biçimiyle yaşayarak anlatıyordu… Mahsun ise “burada düşündüreceğim / burada ağlatacağım” hesaplarıyla hareket eden bir hesap kitap adamıdır…

DÖRT Yılmaz Güney’in köşe yazarları yoktu… Özel gösterim bilmezdi… Gala yapmıyordu… Halkla ilişkiler çalışmasına zerre kadar yüz vermiyordu… Bileğinin hakkıyla kendini kabul ettirmiş bir adamdı… Mahsun ise daha filmi vizyona girmeden yaptığı atakla bu işlerin adamı olduğunu kanıtladı…

“Beceriksiz” dedi…

“Güreşe doymayan pehlivan” dedi…

“Ankara’ya hiçbir şey yapmadı” dedi…

Dedi oğlu dedi…

Sessizce dinledim…

Sonuçta rakibine “olağan sınırlar içinde” çakıyordu…

Ancak…

Ne zaman ki Murat Karayalçın’a “Terör örgütü yandaşı” dedi…

İşte o noktada “Dur bakalım” dedim…

Neden?

“Murat Karayalçın yandaşı” olduğumdan mı?

Hayır… Tabii ki hayır…

Murat Karayalçın kazansa ne olur, Melih Gökçek kazansa ne olur?

Umurumda bile değil…

Bana ne?

“Dur bakalım” dedim, çünkü haksızlık karşısında susan dilsiz şeytan olmak istemedim…

Vicdanım “Hadi oğlum Ahmet… Geçit verme bu haksızlığa” dedi…

Ekrandaki tartışmamızın temel motivasyon kaynağı budur…

* * *

Aslında pekálá Melih Gökçek de biliyor ki…

Murat Karayalçın “terör örgütü destekçisi” diye anılacak biri değil…

Ama bir “malzeme” yakalamış, acımasızca vuruyor…

Mantığı şöyle işliyor Gökçek’in:

“Karayalçın, geçen seçimlerde DEHAP’la ittifak yaptı… DEHAP/DTP terörist partilerdir… Karayalçın da terörist destekçisidir…”

Soruyoruz:

DEHAP/DTP terörist parti ise…

Senin partinin genel başkan yardımcısı bu partinin ileri gelenleriyle gizlice buluşup yemek yemedi mi?

Şimdi ona da “Teröristlerle gizlice buluşup yemek yiyen adam” mı diyeceğiz?

Başka sorular da var tabii…

Mesela…

“Abdullah Gül, cumhurbaşkanlığı seçiminde DTP’nin kapısını çalmıştı… Ona da teröristlerden destek istedi mi diyeceğiz?” sorusu gibi…

Mesela…

“Köksal Toptan Meclis Başkanlığı için DTP’nin kapısını çalmıştı… Ona da teröristlerden destek istedi mi diyeceğiz?” gibi…

* * *

Bugün DTP’nin terörle, şiddetle arasına mesafe koymadığı bir gerçek…

Bu nedenle en ağır şekilde eleştirilmeyi hak ediyor…

Ama durum budur diye…

Bir zamanlar bu partiyle bir biçimde ittifak kurmuş, kendi ilkelerini koruyarak yakınlaşmış siyasetçilere vebalı muamelesi mi yapılacak?

Benim Melih Gökçek’e samimi tavsiyem şudur:

İcraatınla, vaatlerinle, projelerinle yarış… Belden aşağı vuruşlarla değil…

Ajda neden büyüktür

ŞUNDAN dolayı:

Ahmet Kaya’nın Kürtçe klip çekeceğim demesi üzerine…

Kudurup üzerine çatal bıçak fırlatan, linç etmeye çalışan güruhun çıkardığı olayları anımsayalım…

O magazin gecesinde en “Ahmet Kaya’cı” tavrı Ajda Pekkan koymuştu…

Ahmet Kaya, o gece “Başıma sıkar giderim” şarkısını söylerken…

Serdar Ortaç’lar falan homur homur homurdanıyordu…

Ajda ise en içten ve eh havalı haliyle şarkıya eşlik ediyordu…

Kimseyi takmadan… Kimseye aldırmadan…

Zor zamanda sınavı başarıyla geçmiş olan Ajda, kolay zamanda mı sınavdan çakacak?

İşte herkeslerin Kürtçe’ye meyil ettiği bir dönemde Aynur Doğan’la birlikte “Keçe Kurdan” türküsünü söyleyiverdi…Kısacası benim hükmüm şudur:

Bu “diva” aslan yürekli bir “diva”dır…

Fehmi Koru’nun buruk sevinci

YAZDIĞI 30 yazının 20′sinde “Hürriyet/ Aydın Doğan/ Ertuğrul Özkök” konusuna değinen…

Yazdığı yazılarda sürekli “Aydın Doğan iyi/ Çevresi kötü” şeklinde özetleyeceğimiz türden “şark usulü” mesajlar sarkıtan…

Bu tuhaf durum karşısında “Ne oluyor Fehmi Abi? Patrona mektup mu yazıyorsun?” deyince de…

“Gözüm varsa gözüm çıksın” diye yazan Fehmi Koru, Tayyip Erdoğan’ın uçağına binememenin acısını Cumhurbaşkanı Gül’ün uçağına binerek çıkarmaya çalıştı…

Fakat… Ne yazık ki…

“Buruk bir sevinç” idi bu…

Çünkü…

Gül’le Tahran’a giden gazetecilerden biri de Fehmi Koru’nun kanlısı Cengiz Çandar idi…